Έριχνα μια ματιά εδώ, σε κάτι πράγματα που έχει πει ο Σαρτρ για το αν η λογοτεχνία πρέπει να περιλαμβάνει πολιτική. Είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει κι εμένα γιατί στα δικά μου βιβλία, προσωπικά, δεν θέλω να ακολουθώ καμιά πολιτικοποιημένη στάση, όπως έχω ήδη γράψει. Δε μου αρέσουν τα βιβλία που προσπαθούν να σου κάνουν κατήχηση προς συγκεκριμένες ιδεολογίες. Το θεωρώ ύπουλο και ανέντιμο, αν μη τι άλλο. Η λογοτεχνία πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολιτική προπαγάνδα. Η Λογοτεχνία υπερβαίνει την Πολιτική.

Όμως, είτε το θέλεις είτε όχι, πάντα κάποιος θα μπορεί να βρει πολιτικά μηνύματα μέσα σ’ένα λογοτεχνικό κείμενο. Ίσως να είναι απλά αυτά που θα ήθελε να ακούσει. Ίσως να είναι αυτά που δεν θα ήθελε να ακούσει. Όχι επειδή το κείμενο τα γράφει ακριβώς έτσι αλλά επειδή εκείνος έχει την προδιάθεση να τα δει έτσι. Πολλές φορές βλέπουμε ό,τι θέλουμε να δούμε, και όχι ό,τι είναι πραγματικά εκεί. Ολόκληρες κοινωνίες στήνονται πάνω σ’αυτή την απάτη της αντίληψης.

Επομένως, ναι, αναπόφευκτα, κάθε λογοτεχνικό κείμενο μπορεί να διαβαστεί με πολιτική διάθεση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε κιόλας. Το ξαναλέω: η Λογοτεχνία πρέπει να υπερβαίνει την Πολιτική. Όταν διαβάζεις λογοτεχνικό κείμενο πρέπει ν’αφήνεις πίσω σου τα γνωστά, και το μυαλό σου να ερευνά προς τα άγνωστα, τα καινούργια, αυτά που θα σε αιφνιδιάσουν, θα σε ανανεώσουν, θα σε διδάξουν, θα σε ψυχαγωγήσουν.